1:3

Een op de drie. Altijd betroffen die statistieken een ander gezin. Tot vorige maand. Toen besloten mijn man en ik dat het niet langer gaat. We gaan scheiden.

Mijn wereld stortte in. Bijna tien jaar getrouwd, twee kanjers van jongens (drie en vijf jaar oud) en een prachtig huis aan de Vlaskamp, maar alles is kapot. Ik leef op drijfzand. Aan de ene kant is er opluchting dat de spanning langzaam uit het huis verdwijnt, nu we om beurten thuis bij de kinderen zijn in plaats van samen. Maar daarvoor in de plaats komt een karrevracht aan zorgen en een onmenselijk verdriet om wat nooit zo bedoeld was te eindigen. Om onze twee kleine jongens - uit liefde en uit verbintenis geboren, maar nu lid van ons gebroken gezin. En om de geliefde, die ik ergens onderweg ongemerkt ben kwijtgeraakt.

Lotgenotencontact begint langzaam op gang te komen. Mijn smartphone staat roodgloeiend van whatsapp-, sms- en belverkeer. En al die tijd dat ik me zo alleen heb gevoeld in mijn huwelijk en in de wijk, blijken ineens tig buurtgenoten in hetzelfde schuitje te hebben gezeten. Ineens lijken alle twijfels of ik die hele Broekpolder nou wel zo leuk vond, te zijn verdwenen. Ik heb het hier naar mijn zin en ik wil hier blijven! In dit huis, vlakbij de school en opvang van mijn kinderen en in ons gezellige buurtje. Maar ja, dat lijkt uitgesloten. De hypotheek kan ik alleen niet opbrengen. En een nieuwe woning zal ik met mijn parttimebaan wel niet meer rondkrijgen.

Ik had nooit gedacht dat het plaatje van alleenstaande- of bijstands- moeder mij zou passen. Maar dat etiket ga ik weigeren. Ik voel de ideeënfabriek in mijn hoofd draaien. Wat nou als ik mijn zolder verhuur aan vrouwelijke lotgenoot uit de buurt, of wat als ik een woongroep begin? Ach… dromen houdt me deze dagen overeind. Dus lotgenoten, meld je vooral bij me aan. Net als leuke en aantrekkelijke vrijgezelle mannen natuurlijk! Want mijn geloof in de liefde ben ik niet kwijt. Al moet ik nu absoluut nog niet aan daten denken. Lieve lezers, waarschijnlijk presenteert zich hier - helaas voor mij - volgende keer een nieuwe columnist! Maar met veel geluk, krijgt dit verhaal nog een vervolg…

Uit de buurtkrant:

Verleid mij!

Het Gildenplein gaat de goede kant op. Met een fantastische bloemist, een heuse kroeg en een Aziatische take away krijgt een loopje eindelijk een doel en is het op ons plein al een stuk aangenamer verpozen. Maar de voormalige visboer en het pand naast de Vomar staan nog steeds troosteloos leeg en wat ik echt mis, is gewoon een leuke kledingshop. Het is toch van de zotte dat we hier in een wijk met meer dan 10.000 inwoners naar ‘de Bree’ of Heemskerk Centrum moeten afreizen om aan een nieuwe outfit te komen? Of ben ik soms de enige die op zoek is naar een kledingzaak op loopafstand? 

Originele damesmode, leuke kinderkleding, mooie pumps, stoere overhemden en shirts voor de heren; Tuurlijk weet ik dat je alles net zo makkelijk online kunt bestellen. Maar ik werk al dagelijks achter de computer, dus online vind ik geen ontspanning. Ik wil gewoon even lekker kunnen koekeloeren in een hokje proppen. Om uiteindelijk - bij vreselijk fout licht en onder streng toezicht van een stijlvolle verkoopster - te besluiten dat ik een geweldig kek outfitje heb samengesteld. Of liever, meerdere. En dan met volle tassen en een lege bankrekening huiswaarts keren. Ik wil me simpelweg laten verleiden om me in het nieuw te steken. En dat mis ik hier in deze slaapstad: Verleiding. 

Daarom doe ik maar eens een oproepje. Wie wil mij verleiden? En alle dames uit de Broekpolder daarbij! En als dan nog steeds niemand op het idee komt om in die leegstaande winkelpanden te trekken, maak ik er in het volgende nummer een wedstrijd van. Dan ga ik samen met een aantal deskundige partners zelf wel op zoek naar de ondernemer met de meeste potentie. Hou mijn Facebookpagina maar in de gaten, dan hoor je het als eerste wanneer de strijd losbarst!

Volg Tien op: www.facebook.com/helemaalhalftien

Sex en het water

Vroeger – lang geleden, in een leven voor zwanger- en moederschap – paradeerde ik steevast op high heels. Stiletto’s waren aan mij niet besteed, maar verder heb ik ze volgens mij in alle soorten en maten gehad.

Mijn eerste paar zwarte kegelhakken van zo’n 5 cm kocht ik ooit op 17-jarige leeftijd bij de Scapino of de Schoenenreus. Ik zwalkte erop als een Amerikaanse wolkenkrabber, maar zo maagdelijk als ik was, voelde ik me totaal ‘Sex on the beach’ op mijn eerste vakantie zonder mijn ouders. Eenmaal geroken aan het succes, probeerde ik het op palen in alle soorten en maten. Ik gleed, schreed en strompelde, ik ging ten onder en kwam weer boven.

In mijn twintiger jaren werden korte rokjes met laarzen op niveau mijn handelsmerk. Maar het begon te wrikken als bezwangerde dertiger. Als snel moest ik mijn beauty’s in de kast laten staan: een stel bruin leren cowboy boots van zeker 6 cm. Ik vreesde dat ik daar met mijn volle gewicht doorheen zou zakken. 

En toen kwamen de kids: jongens. Eerst was het trap op trap af voor verschoningen en slaapjes. Toen begonnen voetballen, stoeien en spelen. Dit alles bleek totaal a-relaxed op hoge hakken. Ik vond mezelf terug draaiend om mijn eigen as en mijn hakken met kluiten gras of bovenop het dak.

In mijn werkomgeving ontbraken ook de benodigde creatieve prikkels; ik voelde ik me het meest veilig op stabiele stappers. Maar dit voorjaar vond ik een nieuwe baan en het was alsof ik belandde in een aflevering van ‘Sex and the City’. Carrie, Charlotte en Samantha huppelen langs in de meest exotische kleuren op variërende hoogtes. En ik voelde me moeke Miranda in desperate need van een make-over.  

Het bruisende bad vol kleurige confetti schreeuwde naar me: shop till you drop en dit weekend viel ik met mijn neus in de boter: de UITVERKOOP. 

Lastig, lastig, lastig hoor, want tijdens het passen sloeg de stress al snel toe: teveel keuze en twee herriemakers die liever naar de kermis wilden. Maar toen kwam SUPER MAN, en van hem mocht ik drie paar meenemen. Het voelde als een sprookje.

Morgen mag ik eindelijk weer naar mijn werk, en dan is Kinky Winky terug van weggeweest.

  

Fashionstatement

Soms zit het mee en soms zit het tegen. Bij ons zat het even tegen. Dus was ik een poosje aan huis gekluisterd. Ik zal niet uitweiden over het hoe en waarom, want daar gaat het nu even niet over. Waar het wel over gaat is dat ik thuis graag in joggingpak rondloop. Dat mag, geloof ik. Maar vervolgens loop ik in dat pak ook gewoon naar buiten: boodschapjes doen, kids naar school brengen en tijdens de griepepidemie ook een aantal keer naar de huisarts. En dat kan dan weer niet.

Alhoewel? De supermarkt is eerlijk gezegd best te doen.  Bij Lidl kom ik diverse ‘soortgenoten’ tegen. Met een knikje ter herkenning laden we onze wagens in, rekenen af en keren snel huiswaarts.

Het schoolterrein is een ander verhaal. In joggingpak je kids afleveren is not done. Het schoolplein is een catwalk van fashionable moeders. ‘Zonde hè? Best een leuke vrouw, maar na de kinderen doet ze er niets meer aan.’ Ze zeggen het niet, maar ik hoor het ze denken. Schoorvoetend breng ik dus mijn kinderen weg. Mezelf toesprekend dat rokjesdag van de zomer wel weer komt. Nee, in mijn favoriete outfit is school zeker niet mijn favoriete plek.

Maar bij een snotterig bezoekje aan de huisarts leek mijn domestic suite, me prima op zijn plaats. Dus onbezorgd toog ik in mijn huiskloffie het Gezondheidscentrum binnen.  ‘Mevrouw Taal? Loopt u even mee?’ AARRRCHHH!!! In één klap voel ik me hondsberoerd. Huisartsen blijken in nieuwbouwwijken alles behalve stoffige oudere mannen in witte doktersjassen. Welnee, hier hebben ze bevallige slanke jongedames, met hoge hakken, hippe sexy rokjes en felrode lippenstift.

De regelmatige ‘kwaaltjes’ van manlief vallen nu direct op hun plaats. En ook dat toeschietelijke: ‘Nee hoor schat, ik breng de kinderen wel naar school’. Dat gaat veranderen. Inmiddels ben ik weer aan het werk en mijn joggingpak ligt veilig in de kast. Ik haal ’t er binnenkort misschien weer uit als ik ga sporten; op advies natuurlijk van een van die slanke aantrekkelijke huisartsen.

Nazipunks Fuck OFF

Een avondje opruimen op zolder. Het puin rukt op, maar van sommige oude vrienden wil ik gewoon nog geen afscheid nemen. Dus staan er dozen die (sommige ongeopend) vanuit Amsterdam, naar Santpoort en daarna naar Heemskerk zijn verhuisd. Niet alleen van mij, want ook manlief heeft er een handje van om  al zijn herinneringen in te pakken met een grote strik en het etiket ‘ uiterst belangrijk, nooooooit weggooien’. Maar stapje voor stapje zet ik door en ontdoe me van mijn eigen verleden.

Vanavond trek ik een stoffig zwart koffertje uit de kast. Na openen blijkt dat dit het laatste restje aan memorabele cassettebandjes bevat. De meesten zijn compilaties van oude vrienden en ze zijn beschreven met legendarische titels als ‘Met je billen in het zand’ , 'Panfluit in kerstsfeer' , 'Nazipunks Fuck OFF' en 'Take NO for an answer'. Begeleidende schrijfsels zijn hartverwarmende liefdesverklaringen en de medicatie tegen ‘down-syndrome’.  Ze brengen me ter plaatse in andere tijden en bij dierbare mensen.

Van verre reizen, korte vakanties, zwoele avonden in Amsterdam, los gaan tot het licht werd en Dance Valley op blote voeten tot de snake-pit in de Melkweg en trippen op de panfluit. Van familie tot vrienden en collega’s. En van verloren liefdes tot gevonden schatten.

Wat een leven, mijn verleden: zo dierbaar, zo tastbaar, zo pijnlijk, zo mooi, zo geweldig! Het staat in dichte dozen te verstoffen tot ik er iets mee doe. Ik laat het los. Want mijn leven nu heeft plaatsgebrek.

Nieuwsgierig naar de inhoud? Of wil je gewoon het resultaat van al je inspanningen terug? Volgende week staan ze te koop bij de Kringloop in Beverwijk :-)

Passie in de polder

Op verzoek voor stervelingen van buiten Broekpolder; hierbij mijn column ook op mijn blog.


Sinds ik in de Broekpolder ben komen wonen, kan ik nog steeds niet zeggen dat ik mijn draai hier helemaal heb gevonden. Mijn heimwee komt voort uit het gemis van mijn vaste winkelrondje. Architectonisch ziet het er leuk uit hoor, die Citadel. Maar zelfs met de minimarkt op zaterdag blijft het pleintje maar kaal aandoen.

De enige waar ik trouw eéé keer in de zes weken terugkom is de kapper. Ik duik dan met de nieuwste tijdschriften in de kappersstoel en kom er na een uur of twee met een kort koppie, een nieuw kleurtje en een ontspannen hoofd en nek (ja, je krijgt namelijk ook een kleine massage) weer uit. Ik 'like' mijn kapper. En dus ben ik nu via Facebook altijd op de hoogte van de nieuwste ontwikkelingen.

Deze week stuurden ze me het aanbod voor dit najaar: vanaf vandaag kan ik bij de kapper niet alleen terecht voor het knippen van mijn haar. Nee, ik kan het nu met wortel en al laten uitrukken. De locatie van de overtollige bossen is geheel aan de klant. Bovenlip, rug, of jawel... de bikinilijn, de Bermudadriehoek, of zelfs de hele handel. Mijn kapper pakt het grondig aan.

Dus kun je met je wollige dotje opdraven en je bij een lekker kopje koffie of thee vervolgens laten strippen met een plak warme wax. 'AAAAUUW!!!!' Kaal en naakt sta je binnen no-time weer buiten. En dat met het winterseizoen voor de deur.

Als kapsalon INKX iets aanpakt, kun je er zeker van zijn dat het een succes wordt. Dus bedenk maar eens wat dat gaat betekenen deze winter: grote getale rillerige dames in de polder. En combineer dat met het enorme succes van dé huisvrouwenroman van 2012: Vijftig tinten grijs! Dat wordt straks Passie in de Polder. Het gezondheidscentrum kan zich maar het beste gaan opmaken voor een nieuwe 'babyboom'. September 2013 is het zover. Hopelijk spelen 'potentiële winkeliers er ook op in!

Tien houdt huis

Onze huishouding verslonst. Laat ik het maar eerlijk toegeven.

Twee onopgevoede verharende katten, twee peuters met een berg energie en een karrenvracht aan speelgoed, een man vol poetsvlijt maar met een overvolle agenda en een enorme verzameling aan rommel, en natuurlijk ikzelf: gezellig en gastvrij, maar slordig, chaotisch, super impulsief en met een vierdaagse werkweek. Aangenaam kennis met ons te maken!

Een nieuwbouwhuis met drie verdiepingen zou ons gelukkig plek genoeg gaan bieden voor dit huishouden van Jan Steen met ‘benefits’, zou je denken. Nou, vergeet het maar. Natuurlijk bezitten we simpelweg veel te veel onnodige troep – al minstens twee keer meeverhuisd en nog steeds in dozen - maar daar afstand van doen…? Nee! Je weet tenslotte nooit wanneer iets nog eens van pas kan komen. En dan heb ik het nog niet eens over al die aanklevende herinneringen. No way!

Ondertussen stapelt de was zich hoger en hoger op, hebben de katten de deurmat onherstelbaar ondergepist, puilt de schuur uit, tovert het najaarszonnetje een palet aan vette kinderhandjes op de ramen en is de badkamer dof van de kalkafzet. Ik heb lang gedacht dat het allemaal wel rustiger zou worden, dat de schema’s die we opstelden ervoor zouden zorgen dat er meer structuur in huis zou komen, zodat we gewoon een paar weekenden even de schouders eronder moesten zetten en weer ‘bij’ zouden zijn.

Who am I kidding? Het gaat niet gebeuren. Het zit er namelijk gewoon niet in. Niet in mij en niet in mijn man. Wij zijn rommelkonten pur sang. Ongeschikt voor de huishouding. Af en toe denk ik dat mijn jongens er wel mee gezegend zijn, maar eer die groot genoeg zijn om ons achterstallige onderhoud weg te werken… Laatst ontdekte ik een klein legertje nieuwe huisdieren: zilvervisjes. Dat was de druppel. Ik neemt een hulp!