Fashionstatement

Soms zit het mee en soms zit het tegen. Bij ons zat het even tegen. Dus was ik een poosje aan huis gekluisterd. Ik zal niet uitweiden over het hoe en waarom, want daar gaat het nu even niet over. Waar het wel over gaat is dat ik thuis graag in joggingpak rondloop. Dat mag, geloof ik. Maar vervolgens loop ik in dat pak ook gewoon naar buiten: boodschapjes doen, kids naar school brengen en tijdens de griepepidemie ook een aantal keer naar de huisarts. En dat kan dan weer niet.

Alhoewel? De supermarkt is eerlijk gezegd best te doen.  Bij Lidl kom ik diverse ‘soortgenoten’ tegen. Met een knikje ter herkenning laden we onze wagens in, rekenen af en keren snel huiswaarts.

Het schoolterrein is een ander verhaal. In joggingpak je kids afleveren is not done. Het schoolplein is een catwalk van fashionable moeders. ‘Zonde hè? Best een leuke vrouw, maar na de kinderen doet ze er niets meer aan.’ Ze zeggen het niet, maar ik hoor het ze denken. Schoorvoetend breng ik dus mijn kinderen weg. Mezelf toesprekend dat rokjesdag van de zomer wel weer komt. Nee, in mijn favoriete outfit is school zeker niet mijn favoriete plek.

Maar bij een snotterig bezoekje aan de huisarts leek mijn domestic suite, me prima op zijn plaats. Dus onbezorgd toog ik in mijn huiskloffie het Gezondheidscentrum binnen.  ‘Mevrouw Taal? Loopt u even mee?’ AARRRCHHH!!! In één klap voel ik me hondsberoerd. Huisartsen blijken in nieuwbouwwijken alles behalve stoffige oudere mannen in witte doktersjassen. Welnee, hier hebben ze bevallige slanke jongedames, met hoge hakken, hippe sexy rokjes en felrode lippenstift.

De regelmatige ‘kwaaltjes’ van manlief vallen nu direct op hun plaats. En ook dat toeschietelijke: ‘Nee hoor schat, ik breng de kinderen wel naar school’. Dat gaat veranderen. Inmiddels ben ik weer aan het werk en mijn joggingpak ligt veilig in de kast. Ik haal ’t er binnenkort misschien weer uit als ik ga sporten; op advies natuurlijk van een van die slanke aantrekkelijke huisartsen.