Een op de drie. Altijd betroffen die
statistieken een ander gezin. Tot vorige maand. Toen besloten mijn man en ik dat
het niet langer gaat. We gaan scheiden.
Mijn wereld stortte in. Bijna tien jaar getrouwd, twee kanjers
van jongens (drie en vijf jaar oud) en een prachtig huis aan de Vlaskamp,
maar alles is kapot. Ik leef op drijfzand. Aan de ene kant is er opluchting dat
de spanning langzaam uit het huis verdwijnt, nu we om beurten thuis bij de
kinderen zijn in plaats van samen. Maar daarvoor in de plaats komt een
karrevracht aan zorgen en een onmenselijk verdriet om wat nooit zo bedoeld was
te eindigen. Om onze twee kleine jongens - uit liefde en uit verbintenis
geboren, maar nu lid van ons gebroken gezin. En om de geliefde, die ik ergens onderweg
ongemerkt ben kwijtgeraakt.
Lotgenotencontact begint langzaam op gang te komen. Mijn
smartphone staat roodgloeiend van whatsapp-, sms- en belverkeer. En al die tijd
dat ik me zo alleen heb gevoeld in mijn huwelijk en in de wijk, blijken ineens
tig buurtgenoten in hetzelfde schuitje te hebben gezeten. Ineens lijken alle
twijfels of ik die hele Broekpolder nou wel zo leuk vond, te zijn verdwenen. Ik
heb het hier naar mijn zin en ik wil hier blijven! In dit huis, vlakbij de
school en opvang van mijn kinderen en in ons gezellige buurtje. Maar ja, dat
lijkt uitgesloten. De hypotheek kan ik alleen niet opbrengen. En een nieuwe
woning zal ik met mijn parttimebaan wel niet meer rondkrijgen.
Ik had nooit gedacht dat het plaatje van alleenstaande- of
bijstands- moeder mij zou passen. Maar dat etiket ga ik weigeren. Ik voel de
ideeënfabriek in mijn hoofd draaien. Wat nou als ik mijn zolder verhuur aan
vrouwelijke lotgenoot uit de buurt, of wat als ik een woongroep begin? Ach… dromen
houdt me deze dagen overeind. Dus lotgenoten, meld je vooral bij me aan. Net
als leuke en aantrekkelijke vrijgezelle mannen natuurlijk! Want mijn geloof in de
liefde ben ik niet kwijt. Al moet ik nu absoluut nog niet aan daten denken. Lieve
lezers, waarschijnlijk presenteert zich hier - helaas voor mij - volgende keer
een nieuwe columnist! Maar met veel geluk, krijgt dit verhaal nog een vervolg…
