Fashionstatement

Soms zit het mee en soms zit het tegen. Bij ons zat het even tegen. Dus was ik een poosje aan huis gekluisterd. Ik zal niet uitweiden over het hoe en waarom, want daar gaat het nu even niet over. Waar het wel over gaat is dat ik thuis graag in joggingpak rondloop. Dat mag, geloof ik. Maar vervolgens loop ik in dat pak ook gewoon naar buiten: boodschapjes doen, kids naar school brengen en tijdens de griepepidemie ook een aantal keer naar de huisarts. En dat kan dan weer niet.

Alhoewel? De supermarkt is eerlijk gezegd best te doen.  Bij Lidl kom ik diverse ‘soortgenoten’ tegen. Met een knikje ter herkenning laden we onze wagens in, rekenen af en keren snel huiswaarts.

Het schoolterrein is een ander verhaal. In joggingpak je kids afleveren is not done. Het schoolplein is een catwalk van fashionable moeders. ‘Zonde hè? Best een leuke vrouw, maar na de kinderen doet ze er niets meer aan.’ Ze zeggen het niet, maar ik hoor het ze denken. Schoorvoetend breng ik dus mijn kinderen weg. Mezelf toesprekend dat rokjesdag van de zomer wel weer komt. Nee, in mijn favoriete outfit is school zeker niet mijn favoriete plek.

Maar bij een snotterig bezoekje aan de huisarts leek mijn domestic suite, me prima op zijn plaats. Dus onbezorgd toog ik in mijn huiskloffie het Gezondheidscentrum binnen.  ‘Mevrouw Taal? Loopt u even mee?’ AARRRCHHH!!! In één klap voel ik me hondsberoerd. Huisartsen blijken in nieuwbouwwijken alles behalve stoffige oudere mannen in witte doktersjassen. Welnee, hier hebben ze bevallige slanke jongedames, met hoge hakken, hippe sexy rokjes en felrode lippenstift.

De regelmatige ‘kwaaltjes’ van manlief vallen nu direct op hun plaats. En ook dat toeschietelijke: ‘Nee hoor schat, ik breng de kinderen wel naar school’. Dat gaat veranderen. Inmiddels ben ik weer aan het werk en mijn joggingpak ligt veilig in de kast. Ik haal ’t er binnenkort misschien weer uit als ik ga sporten; op advies natuurlijk van een van die slanke aantrekkelijke huisartsen.

Nazipunks Fuck OFF

Een avondje opruimen op zolder. Het puin rukt op, maar van sommige oude vrienden wil ik gewoon nog geen afscheid nemen. Dus staan er dozen die (sommige ongeopend) vanuit Amsterdam, naar Santpoort en daarna naar Heemskerk zijn verhuisd. Niet alleen van mij, want ook manlief heeft er een handje van om  al zijn herinneringen in te pakken met een grote strik en het etiket ‘ uiterst belangrijk, nooooooit weggooien’. Maar stapje voor stapje zet ik door en ontdoe me van mijn eigen verleden.

Vanavond trek ik een stoffig zwart koffertje uit de kast. Na openen blijkt dat dit het laatste restje aan memorabele cassettebandjes bevat. De meesten zijn compilaties van oude vrienden en ze zijn beschreven met legendarische titels als ‘Met je billen in het zand’ , 'Panfluit in kerstsfeer' , 'Nazipunks Fuck OFF' en 'Take NO for an answer'. Begeleidende schrijfsels zijn hartverwarmende liefdesverklaringen en de medicatie tegen ‘down-syndrome’.  Ze brengen me ter plaatse in andere tijden en bij dierbare mensen.

Van verre reizen, korte vakanties, zwoele avonden in Amsterdam, los gaan tot het licht werd en Dance Valley op blote voeten tot de snake-pit in de Melkweg en trippen op de panfluit. Van familie tot vrienden en collega’s. En van verloren liefdes tot gevonden schatten.

Wat een leven, mijn verleden: zo dierbaar, zo tastbaar, zo pijnlijk, zo mooi, zo geweldig! Het staat in dichte dozen te verstoffen tot ik er iets mee doe. Ik laat het los. Want mijn leven nu heeft plaatsgebrek.

Nieuwsgierig naar de inhoud? Of wil je gewoon het resultaat van al je inspanningen terug? Volgende week staan ze te koop bij de Kringloop in Beverwijk :-)