De vlam erin (part II)

Daar lag ie dan. Te pronken op de eettafel. De tweede editie van de buurtkrant, met op de achterpagina levensgroot mijn eigen column. Alsof ik 'm voor het eerst zag, heb ik hem bekeken, gelezen en besnuffeld (meerdere malen). Trots als een pauw duwde ik mijn 'kindje' tegen wil en dank bij alle bezoekers onder de neus. En diverse buren maakten - welgemeend of gewoon beleefd - een aardige opmerking over de inhoud of over mijn portret.

Toen het weer dit weekend danook ruimschoots boven de 15 graden uitsteeg (wat heet, ik heb zelfs de 22 voorbij zien komen), ontkwam ik er natuurlijk niet aan: ik moest gevolg geven aan de insteek van de column en aantonen dat de barbecue werkelijk hèt ultieme bindmiddel tussen buren is.

Dus ging zaterdagavond een portie Afrikaanse burgers mèt couscous over het muurtje. Wat denk je? Spontaan werd een portie bbq-worst teruggeserveerd. Daarom togen we zondag bij tropische temperaturen met de hele familie naar de Oosterse markt om de laatste portie sardines op te kopen. En je gelooft het nooit, maar spontaan ontstond er aan het eind van de middag een bijzonder gezellig eetfeestje in onze tuin.

De hoofdrolspelers: 7 volwassenen en 7 kinderen en een bbq
De ingrediënten:

• sardines met sinaasappelmarinade op een bedje van rucola
• Broodje Čivabčiči met room
• Gamba's à la plancha
• brood met kruidenboter en humus
• Koud bier
• Koude wijn
• Water
• Limonade

Gisteravond hielden wij het simpel, met de oosterse kip (overgebleven op zondag, maar wel vast geroosterd) op een frisse salade. Maar ineens hoorde ik mijn naam en stak de hand van de buurman me een schaaltje gamba's toe.

Jazeker, bbq is een uitstekend bindmiddel. 

En oh...heb ik je lekker gemaakt? Ik stuur je ons recept voor de sardines en de humus graag toe. Voor de andere gerechten moet je bij onze buren zijn. Je bent welkom vanaf 15 graden.

Shit!

Eindelijk, het is weer lente. Met mijn warme croissant en een schuimige cappuccino warm ik me aan de prille lentestralen over de Vlaskamp. Ik geniet van het aanbreken van de dag. Ik geniet van mijn plekje aan het park… tot de eerste gasten zich aandienen. In alle soorten en maten betreden ze het frisse prille groen voor een ochtendboodschap: van een gigantische Sint Bernard, tot een mini Chiwawa en alles wat er tussenzit. Langzaam zie ik ze door de knieën zakken en midden op het pad hun warme bolus droppen. Terwijl de damp van mijn cappuccino stijgt, is de eetlust mij vergaan.

Een paar uur later: de temperatuur loopt op en mijn oudste van drie wil – hoe kan het ook anders met dit mooie weer – buitenspelen. Het prachtige voetbalveld ligt praktisch voor de deur en lonkt. Dus met zijn nieuwe Ajaxbal gaan we op pad. We slalommen tussen de verse en opgedroogde drollen tot bij de speeltoestellen als mijn ventje van drie turven hoog ineens bijna omver wordt gelopen door twee viervoeters op zijn ooghoogte. Hij zet het op een gillen en weet niet waar hij het zoeken moet van angst. ‘Ze doen niets hoor!’, zegt het opgedirkte bazinnetje. Als ik vriendelijk verwijs naar de ervoor bestemde losloopplaats haalt ze haar schouders op en sjokt al bellend achter haar stel jonge honden aan.

Allang blij dat de beesten op afstand zijn, neemt mijn kleine man een sprintje naar de wip en floep, daar ligt hij op zijn kont. Stront aan de knikker, da’s duidelijk! Ik snel naar hem toe en walg van het aangezicht: van zijn schoen tot zijn dij loopt een vers bruin spoor over zijn broek en het komt niet uit zijn luier. Een tranendal volgt; nog niet eens vanwege de poep aan zijn kleren, maar omdat hij nu nog steeds niet kan voetballen.

En terwijl ik in huis na de ‘verschoning’ alsnog een bakje troost overweeg, krijgen de poes en ik de schrik van ons leven als er ineens een teckel luid keffend ons huis binnendringt. Kat in de gordijnen, kind weer janken. En dan verliest moeder haar zelfbeheersing. Terwijl de zon schijnt en de eerste voorjaarsvogels fluiten kef ik tegen zijn geschrokken baasje: ‘Houd toch je schijthond bij je!!!’

Heerlijk, het is weer lente.