Mijn eerste paar zwarte kegelhakken van zo’n 5 cm kocht ik
ooit op 17-jarige leeftijd bij de Scapino of de Schoenenreus. Ik zwalkte erop als een Amerikaanse
wolkenkrabber, maar zo maagdelijk als ik was, voelde ik me totaal ‘Sex on the
beach’ op mijn eerste vakantie zonder mijn ouders. Eenmaal geroken aan het succes, probeerde ik het op palen in alle soorten en maten. Ik
gleed, schreed en strompelde, ik ging ten onder en kwam weer boven.
In mijn twintiger jaren werden korte rokjes met laarzen op
niveau mijn handelsmerk. Maar het begon te wrikken als bezwangerde dertiger. Als
snel moest ik mijn beauty’s in de kast laten staan: een stel bruin leren cowboy boots
van zeker 6 cm. Ik vreesde dat ik daar met mijn volle gewicht doorheen zou
zakken.
En toen kwamen de kids: jongens. Eerst was het trap op trap af voor
verschoningen en slaapjes. Toen begonnen voetballen, stoeien en spelen. Dit alles
bleek totaal a-relaxed op hoge hakken. Ik vond mezelf terug draaiend om mijn eigen
as en mijn hakken met kluiten gras of bovenop het dak.
In mijn werkomgeving ontbraken ook de benodigde creatieve prikkels;
ik voelde ik me het meest veilig op stabiele stappers. Maar dit voorjaar vond
ik een nieuwe baan en het was alsof ik belandde in een aflevering van ‘Sex and
the City’. Carrie, Charlotte en Samantha huppelen langs in de meest exotische
kleuren op variërende hoogtes. En ik voelde me moeke Miranda in desperate need van een make-over.
Het bruisende bad vol kleurige confetti schreeuwde naar me: shop till you drop en dit weekend viel ik
met mijn neus in de boter: de UITVERKOOP.
Lastig, lastig, lastig hoor, want tijdens het passen sloeg
de stress al snel toe: teveel keuze en twee herriemakers die liever naar de
kermis wilden. Maar toen kwam SUPER MAN, en van hem mocht ik drie paar meenemen. Het
voelde als een sprookje.
Morgen mag ik eindelijk weer naar mijn werk, en dan is Kinky
Winky terug van weggeweest.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten