Tien houdt huis

Onze huishouding verslonst. Laat ik het maar eerlijk toegeven.

Twee onopgevoede verharende katten, twee peuters met een berg energie en een karrenvracht aan speelgoed, een man vol poetsvlijt maar met een overvolle agenda en een enorme verzameling aan rommel, en natuurlijk ikzelf: gezellig en gastvrij, maar slordig, chaotisch, super impulsief en met een vierdaagse werkweek. Aangenaam kennis met ons te maken!

Een nieuwbouwhuis met drie verdiepingen zou ons gelukkig plek genoeg gaan bieden voor dit huishouden van Jan Steen met ‘benefits’, zou je denken. Nou, vergeet het maar. Natuurlijk bezitten we simpelweg veel te veel onnodige troep – al minstens twee keer meeverhuisd en nog steeds in dozen - maar daar afstand van doen…? Nee! Je weet tenslotte nooit wanneer iets nog eens van pas kan komen. En dan heb ik het nog niet eens over al die aanklevende herinneringen. No way!

Ondertussen stapelt de was zich hoger en hoger op, hebben de katten de deurmat onherstelbaar ondergepist, puilt de schuur uit, tovert het najaarszonnetje een palet aan vette kinderhandjes op de ramen en is de badkamer dof van de kalkafzet. Ik heb lang gedacht dat het allemaal wel rustiger zou worden, dat de schema’s die we opstelden ervoor zouden zorgen dat er meer structuur in huis zou komen, zodat we gewoon een paar weekenden even de schouders eronder moesten zetten en weer ‘bij’ zouden zijn.

Who am I kidding? Het gaat niet gebeuren. Het zit er namelijk gewoon niet in. Niet in mij en niet in mijn man. Wij zijn rommelkonten pur sang. Ongeschikt voor de huishouding. Af en toe denk ik dat mijn jongens er wel mee gezegend zijn, maar eer die groot genoeg zijn om ons achterstallige onderhoud weg te werken… Laatst ontdekte ik een klein legertje nieuwe huisdieren: zilvervisjes. Dat was de druppel. Ik neemt een hulp!