Shit!

Eindelijk, het is weer lente. Met mijn warme croissant en een schuimige cappuccino warm ik me aan de prille lentestralen over de Vlaskamp. Ik geniet van het aanbreken van de dag. Ik geniet van mijn plekje aan het park… tot de eerste gasten zich aandienen. In alle soorten en maten betreden ze het frisse prille groen voor een ochtendboodschap: van een gigantische Sint Bernard, tot een mini Chiwawa en alles wat er tussenzit. Langzaam zie ik ze door de knieën zakken en midden op het pad hun warme bolus droppen. Terwijl de damp van mijn cappuccino stijgt, is de eetlust mij vergaan.

Een paar uur later: de temperatuur loopt op en mijn oudste van drie wil – hoe kan het ook anders met dit mooie weer – buitenspelen. Het prachtige voetbalveld ligt praktisch voor de deur en lonkt. Dus met zijn nieuwe Ajaxbal gaan we op pad. We slalommen tussen de verse en opgedroogde drollen tot bij de speeltoestellen als mijn ventje van drie turven hoog ineens bijna omver wordt gelopen door twee viervoeters op zijn ooghoogte. Hij zet het op een gillen en weet niet waar hij het zoeken moet van angst. ‘Ze doen niets hoor!’, zegt het opgedirkte bazinnetje. Als ik vriendelijk verwijs naar de ervoor bestemde losloopplaats haalt ze haar schouders op en sjokt al bellend achter haar stel jonge honden aan.

Allang blij dat de beesten op afstand zijn, neemt mijn kleine man een sprintje naar de wip en floep, daar ligt hij op zijn kont. Stront aan de knikker, da’s duidelijk! Ik snel naar hem toe en walg van het aangezicht: van zijn schoen tot zijn dij loopt een vers bruin spoor over zijn broek en het komt niet uit zijn luier. Een tranendal volgt; nog niet eens vanwege de poep aan zijn kleren, maar omdat hij nu nog steeds niet kan voetballen.

En terwijl ik in huis na de ‘verschoning’ alsnog een bakje troost overweeg, krijgen de poes en ik de schrik van ons leven als er ineens een teckel luid keffend ons huis binnendringt. Kat in de gordijnen, kind weer janken. En dan verliest moeder haar zelfbeheersing. Terwijl de zon schijnt en de eerste voorjaarsvogels fluiten kef ik tegen zijn geschrokken baasje: ‘Houd toch je schijthond bij je!!!’

Heerlijk, het is weer lente.